จริงๆผมเข้าใจว่า น่าจะเคยมีคนคิดแบบนี้ในเจอร์นัล แต่ช่วงนี้งานเยอะจึงยังไม่มีเวลาหาหยิบมาอ่าน ขอนำเรื่องนี้มาเปิดประเด็น คือเรื่องเกี่ยวกับโลกที่เป็นไปได้ ผมคิดมาเป็นสัปดาห์แล้วแต่พยายามเรียบเรียงเองแล้วมันยังฟังดูสับสนอยู่ พยายามเรียบเรียงให้ เข้าใจได้ว่า พูดไม่ผิด ให้น้อยที่สุด เรื่องก็คือ โลกที่เป็นไปได้ เวลาเราพูดถึง คำที่ไม่ได้เป็นไป (คนละอย่างกับเป็นไปไม่ได้) ซึ่งมันสมมติว่าถ้ามันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว มันก็เป็นไปอย่างอื่นแล้ว ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เรายกคำมาพูด เช่น ที่เป็นไปแล้วคือ อ.โสรัจจ์เป็นอาจารย์สอนปรัชญา เราอาจมีคำพูดว่า อ.โสรัจจ์เป็นครูสอนเล่นกีตาร์ ซึ่งไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ แต่คำที่พูดมันไม่ได้เป็นไปอย่างนั้นในโลกของเรา เพราะที่เป็นจริงในโลกของเรา คือ อ.โสรัจจ์เป็นอาจารย์สอนปรัชญา ไม่ได้เป็นครูสอนเล่นกีตาร์ แต่ถึงมันจะไม่ตรงก็ไม่ใช่ว่าไม่มีความหมาย มันเป็นไปได้ (อ่านเพิ่มเติมเรื่องโลกที่เป็นไปได้) เวลาพูดว่า อ.โสรัจจ์เป็นครูสอนกีตาร์เราก็นึกภาพได้ว่ามี อ.โสรัจจ์กำลังเล่นกีตาร์ เพียงแต่ว่า อโสรัจจ์ในโลกของเราอาจจะเล่นกีตาร์ให้ดูได้ก็จริงแต่ อ.โสรัจจ์ก็ไม่ใช่ครูสอนเล่นกีตาร์ …มาถึงตรงนี้ถ้าพูดตามทฤษฎีเกี่ยวกับโลกที่เป็นไปได้เราก็ถามอาจถามว่า เป็นไปได้หรือไม่ว่ามีอ.โสรัจจ์คนที่เหมือนกันอ.โสรัจจ์ในโลกนี้ทุกอย่าง เพียงแต่ว่า อ.โสรัจจ์คนนั้นไม่ได้เป็นอาจารย์สอนปรัชญา แน่นอนตามตรรกะวิทยาแบบโลกที่เป็นไปได้ ก็ต้องตอบว่าเป็นไปได้ที่จะมีอ.โสรัจจ์ที่เป็นครูสอนกีตาร์ กับเรื่องอื่นๆนอกจากตัวอย่างก็เช่นกัน ดูเหมือนว่าโลกที่เป็นไปได้ มันจะยอมให้เราพูดอะไรต่ออะไรก็เป็นไปได้หมดไม่ว่าจะนิยาย, บทละคร, เรื่องสมมติ มันก็ยอมให้เราพูดและ พูดแล้วยังมีความหมายด้วย เราเลยเข้าใจความหมายจากนิยาย, เรื่องสมมติ ฯลฯ นั้นๆ [...]